Leesverslag 1 persoonlijke beoordeling

Leesverslag 1 persoonlijke beoordeling

Onderwerp

Het onderwerp van het boek “hersenschimmen” vond ik erg interessant. In het boek wordt geschreven over iemand die dement is, en ik vond het heel interessant om wat over dat onderwerp te lezen.  Vooral omdat ik in mijn eigen omgeving niet veel met dementheid te maken heb gekregen in mijn leven. Ik kende wel iemand die dement was, maar dat was niet iemand die ik veel zag. Ik wist dus voordat ik dit boek las, niet precies hoe mensen die dement zijn zich gedragen. Wat ik wel wist was, dat hun korte termijngeheugen verdwijnt maar dat herinneringen van heel lang geleden wel terugkomen. Maar doordat ik een boek heb gelezen over dementheid weet ik er nu veel meer vanaf, het is niet alleen hun geheugen wat verdwijnt, ze gaan zich ook heel anders gedragen. 

 Mijn mening is zeker verandert nadat ik dit boek heb gelezen. Ik dacht altijd dat demente mensen zelf helemaal niets ervan af wisten dat ze dement waren en dat ze niets door hadden van hun rare acties. In dit boek werd heel duidelijk de fases van dementheid beschreven door de demente persoon zelf. Hierdoor ben ik erachter gekomen dat ze alles wel gewoon meemaken. En dat ze zelf gewoon gek van zichzelf worden. Voordat ik dit boek had gelezen had ik meer medelijden met de familieleden van demente personen, omdat ik dus dacht dat de demente personen toch niets doorhadden. Maar nu ik meer over dementheid weet, heb ik eigenlijk meer medelijden met de demente persoon omdat ik zelf echt helemaal gek zou worden als ik mijn eigen handelingen en herinneringen niet meer goed kon besturen en dat moeten demente personen allemaal meemaken.

Gebeurtenissen

In dit boek lees je heel veel over de gevoelens en de gedachtes van de hoofdpersoon. Het hele boek wordt geschreven in de ik-persoon, in de ogen van de demente persoon. Je leest alle rare gedachtes die hij heeft en alle frustraties. Er wordt dus ook beschreven wat de demente persoon ervan vindt, dat hij steeds dingen vergeet, want dat heeft hij door. Hij merkt zelf namelijk dat hij zich niet normaal gedraagt en hij beschrijft ook dat hij soms er helemaal bij is, en soms gewoon niet. Dan weet hij niet wat hij aan het doen is en begrijpt zichzelf niet. Je leest dus heel veel over de gevoelens en de gedachtes van de hoofdpersoon. Die staan dus ook centraal.

Er kwamen niet heel veel gebeurtenissen in het  boek voor. Het was vooral langzaam opbouwend verhaal. In het begin gebeurt er bijna niets, maar naarmate je verder bent in het boek gebeuren er meer rare dingen die met dementheid te maken hebben. Doordat er niet veel gebeurtenissen zijn, is het boek niet heel spannend. Maar dat hoeft ook niet met dit onderwerp. De schrijver wil je vooral denk ik een ander beeld geven van dementheid. En dat doet hij met behulp van een verhaal te schrijven die langzaam de fases weergeeft van dementheid. In het begin van de dementheid doet men nog niet heel veel rare dingen, dus is het logisch dat er niet veel gebeurtenissen plaatsvinden dan. Aan het einde doet de demente persoon juist wel heel veel rare dingen, dus aan het einde van het boek vinden er veel gebeurtenissen plaats. Ik vind dat deze manier van schrijven over dementheid heel mooi is, dus was het aantal gebeurtenissen juist goed.

Personen

In dit verhaal kon ik me heel erg goed inleven in de hoofdpersoon. Vooral ook doordat het door de ik-persoon werd verteld. En ook doordat er veel gevoelens en gedachtes werden getoond. Dat maakt het inleven al een stuk makkelijker. Als iemand verteld hoe die zich voelt, kun je al sneller meeleven. En als er in de ik-persoon wordt geschreven, is dat nog makkelijker.

Sommige eigenschappen van de hoofdpersoon vond ik heel erg positief. Ik vond het bijvoorbeeld heel erg lief van de hoofdpersoon dat hij altijd nog aan zijn vrouw blijft denken zelfs als hij dement is. Veel demente personen herkennen hun familie en vrouw niet meer. Maar het grootste gedeelte van het boek blijft hij haar herkennen en blijft hij haar geruststellen dat het allemaal goed komt. Dat vind ik heel erg lief van hem, want zijn vrouw wordt natuurlijk wanhopig en ik vind het heel lief dat hij haar probeert gerust te stellen, zelfs als hij niet helemaal goed meer kan denken. Dit vind ik dus een positieve eigenschap. Een negatieve eigenschap kan ik niet zo goed beschrijven. De hoofdpersoon is dement dus hij gedraagt zich sowieso al niet wat je zou wensen. Daarom kan ik niet zo goed een negatieve eigenschap bedenken omdat hij zelf aan al die rare dingen niets kan doen.

Opbouw

Het verhaal was best moeilijk leesbaar. Het was lastig om te begrijpen wat de schrijver precies bedoelde. Dat kwam vooral door de halve zinnen aan het einde van het boek. Die zinnen werden maar half opgeschreven, omdat de demente persoon niet meer normaal kon denken en zijn zinnen kon afmaken. Daardoor was het best lastig om te begrijpen wat de hoofdpersoon nou bedoelde. Maar uiteindelijk kom je er wel uit door kleine aanwijzingen. Maar het is dus niet zo dat je dit boek in een uurtje wegleest.

Ik vond het een heel erg goed gekozen vertelperspectief. Vooral voor dit onderwerp, omdat je van demente personen niet snel te horen krijgt wat ze denken en hoe ze zich voelen omdat ze niet meer normaal kunnen communiceren. Het was heel erg mooi om in dit boek te lezen wat er in het hoofd van een demente persoon omgaat. Het perspectief van vertellen in ik-persoon vind ik dus erg goed gekozen bij dit onderwerp.

Taalgebruik

De woordkeuze van het verhaal was goed. De woorden waren goed te begrijpen en er werden niet extreem moeilijk of oude woorden gebruikt. Dat maakt het verhaal makkelijker om te lezen. De zinsbouw was in het begin ook gewoon goed. Aan het einde werd het wat moeilijker omdat de zinnen dus maar half waren. Of gewoon maar één woord. Maar dat paste juist wel weer bij het verhaal en onderwerp, dus kort gezegd vond ik de woordkeuze en zinsbouw wel goed.

De dialogen werden op een natuurlijke wijze weergegeven. Je kon de gesprekken goed volgen. Het was vooral ook grappig om sommige dialogen te lezen. De vrouw van de hoofdpersoon stelde bijvoorbeeld een vraag aan de hoofdpersoon. De hoofdpersoon vroeg erover verder en hij en zijn vrouw begonnen over een ander onderwerp te praten. Als het gesprek beëindigd was, vroeg de hoofdpersoon zich af wat zijn vrouw ook al weer had gevraagd aan het begin. Typisch een teken van dementheid en dat was wel grappig om te lezen, omdat je die vraag zelf wel onthouden had.